Προσφώνηση του Πρέσβη Δρ Wolfgang Schultheiss για την Εθνική Ημέρα Πένθους στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο στον Διόνυσο - Ραπεντόσα

Κυρίες και κύριοι,

αγαπητοί Έλληνες φίλοι, αγαπητοί συμπατριώτες!

Σήμερα, την Εθνική Ημέρα Πένθους

• τιμούμε τα θύματα του πολέμου και του βίαιου καθεστώτος,

• τιμούμε τους πεσόντες και εκείνους που υπέκυψαν όντας αιχμάλωτοι πολέμου,

• θυμόμαστε τη φρίκη των διώξεων, την ένδεια των θυμάτων των βομβαρδισμών και

• τιμούμε εκείνους, οι οποίοι υπέστησαν διώξεις, είτε για ιδεολογικούς και ρατσιστικούς λόγους, είτε επειδή αντιστάθηκαν.

Για τους μεγαλύτερους από μας είναι ακόμα ζωντανές οι αναμνήσεις από την εποχή που την Εθνική Ημέρα Πένθους τοποθετούσαμε στα παράθυρα κεριά για να τιμήσουμε τους αιχμάλωτους πολέμου, που βλέπαμε φωτογραφίες αγνοουμένων ανηρτημένες στους τοίχους των κτηρίων, τότε που παιδιά ακόμα παίζαμε σε οικόπεδα με συντρίμμια και καθημερινά χτυπούσαν την πόρτα μας ανάπηροι πολέμου ζητώντας ένα κομμάτι ψωμί. Τότε ο πόλεμος υπήρχε ακόμα παντού γύρω μας.

Σήμερα, 60 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, όλα αυτά μοιάζουν εξωπραγματικά και αδιανόητα για τη νέα γενιά – που μπορεί μεν να τα συλλάβει ως έννοιες, αλλά δεν μπορεί να τα νιώσει. Και αυτό δεν είναι κακό. Σήμερα συμβιώνουμε με τους πρώην αντιπάλους μας σε μια ενωμένη Ευρώπη, γίναμε εταίροι και φίλοι, ενώ το παρελθόν επιδρά πια πολύ σπάνια στην καθημερινή μας ζωή. Είναι όμως σημαντικό να μη λησμονούμε και να έχουμε συναίσθηση του τι είναι ικανοί να κάνουν άνθρωποι σε άλλους ανθρώπους.

Δεν είναι καθόλου κακό που αυτές οι μνήμες δημιουργούν ειδικά σε εμάς τους Γερμανούς το αίσθημα της ταπεινότητας. Μας κάνουν να συνειδητοποιούμε σε πόσο αποτρόπαιες πράξεις είναι ικανός να φτάσει ο άνθρωπος, το πόσο εύκολα διολισθαίνει και εμπλέκεται κανείς και πόσο δύσκολο - και συνάμα πόσο σημαντικό - είναι να κολυμπάει κανείς για λόγους συνείδησης ενάντια στο ρεύμα, προ πάντων όταν αυτό είναι συνυφασμένο με πόνο, με κίνδυνο, έως και με το κόστος της ίδιας της ανθρώπινης ζωής.

Η μνήμη είναι σημαντική και για τους συμπατριώτες μας που έχασαν στον πόλεμο συγγενείς τους ή εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους. Είναι απαραίτητη για την αρμονική συμβίωση με τους ανθρώπους στις χώρες-θύματα του καταστροφικού ναζιστικού μηχανισμού, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις έχασαν και μέρος της πατρίδας τους. Η συζήτηση σχετικά με τη δημιουργία ενός Κέντρου κατά των Διωγμών, δείχνει πόση ένταση προκαλεί το θέμα αυτό ακόμα και σήμερα και με πόση ευαισθησία και κατανόηση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί λόγω και της ανησυχίας που υπάρχει, ότι θέλουμε να παραποιήσουμε την ιστορία θέτοντας τις δικές μας απώλειες και διωγμούς στο επίκεντρο.

Ζούμε σε μια χώρα, η οποία υπήρξε κι αυτή θύμα της επιθετικής μανίας του Χίτλερ, αντιστάθηκε ηρωικά και πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος. Μια χώρα με την οποία συνεργαζόμαστε εδώ και 25 χρόνια μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη δημιουργία μιας ειρηνικής Ευρώπης, μια χώρα η οποία λίγο μετά τον πόλεμο μας άπλωσε το χέρι για συμφιλίωση και συνεργασία. Αυτό δεν είναι εύκολο όταν έχει υποφέρει κανείς τόσο από την γερμανική κατοχή. Προϋποθέτει και απαιτεί ανθρωπιά και μια μεγάλη καρδιά. Αυτά ακριβώς βρήκαμε στους Έλληνες και για αυτό το πράγμα με διαβεβαίωσε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο κύριος Παπούλιας, όταν του επέδωσα τα διαπιστευτήριά μου. Ένα απτό σημάδι της συμφιλίωσης αυτής, είναι το ότι στη σημερινή μας εκδήλωση συμμετέχει κουαρτέτο πνευστών του Ελληνικού Στρατού, το οποίο θέλω να ευχαριστήσω θερμά.

Χαίρομαι επίσης ιδιαίτερα που στην εκδήλωση συμμετέχουν και εφέτος μαθητές από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών. Οι αναμνήσεις αλλά και οι διηγήσεις από τον πόλεμο, με τις οποίες μεγάλωσε η δική μου γενιά, τους είναι μακρινές και άγνωστες. Είναι όμως σημαντικό μια μέρα σαν τη σημερινή να αναλογιστεί κανείς και να συνειδητοποιήσει το πώς θα ήταν ο κόσμος γύρω μας εάν δεν είχαμε διδαχτεί το μάθημά μας από την ιστορία, αλλά και πως είναι ακόμη και σήμερα ο κόσμος σε πολλά μέρη της γης, όπου άνθρωποι - είτε πρόκειται για επαναστάτες είτε για τρομοκράτες – αλληλοσκοτώνονται. Είναι μια μέρα που μέσα από το πένθος για τους νεκρούς και τη ντροπή για το γεγονός ότι η χώρα μας και οι κάτοικοί της υπήρξαν η αιτία για μια παγκόσμια καταστροφή, πρέπει να θυμόμαστε την υποχρέωσή μας να υπερασπιζόμαστε το δίκιο και την ειρήνη στον κόσμο με όποιον τρόπο μπορούμε. Δεν μπορούμε να εξαλείψουμε από παντού στον κόσμο τον πόλεμο, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη φτώχεια. Μπορούμε όμως όλοι να συστρατευθούμε και τουλάχιστον να συνεισφέρουμε έστω και λίγο, ώστε να φανεί ότι διδαχθήκαμε το πόσο σημαντικό είναι να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και να κάνουμε πράξη την ανθρωπιά. Είναι ένα καθήκον, που απευθύνεται σ’ εμάς τους μεγαλύτερους, οι οποίοι επωμιζόμαστε την ευθύνη, αλλά και στη νεολαία, η οποία θα μεγαλώσει συναισθανόμενη αυτή την ευθύνη.

Η Εθνική Ημέρα Πένθους συμβάλλει στο να διατηρούμε ζωντανή την επιθυμία για έναν κόσμο χωρίς όπλα, για έναν κόσμο χωρίς πόλεμο, για έναν κόσμο όπου τα παιδιά θα μπορούν να παίζουν χωρίς να φοβούνται νάρκες ή παγιδευμένα αυτοκίνητα-βόμβες, για έναν κόσμο μέσα στον οποίο όλοι θα έχουμε συμφιλιωθεί και θα έχουμε εξαλείψει τις αδικίες. Αυτό δεν έρχεται από μόνο του. Για να επιτευχθεί πρέπει να πολεμήσουμε, στην ανάγκη και με διεθνώς νομιμοποιημένη στρατιωτική δύναμη. Κι εδώ ακριβώς υπάρχει και η αιώνια αντίφαση, την οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.

Οι Γερμανοί στρατιώτες που βρίσκονται εδώ δεν ήρθαν σ’ αυτή τη χώρα εθελοντικά. Η ζωή τους επηρεάστηκε καθοριστικά από πολιτικές συνθήκες, οι οποίες σήμερα φαντάζουν σχεδόν εξωπραγματικές, οι οποίες τότε όμως ήταν απολύτως υπαρκτές και τις οποίες δεν μπορούσε να αποφύγει κανείς, ενδεχομένως δε και σε ορισμένες περιπτώσεις οι ίδιοι να τις στήριζαν. Ήταν όμως προ πάντων νέα παιδιά αυτά που βρίσκονται εδώ, στην αρχή της δεύτερης δεκαετίας της ζωής τους, και των οποίων το νήμα της ζωής κόπηκε στην πιο ελπιδοφόρα περίοδό της. Υπήρξαν κι αυτοί θύματα, όπως κι αυτοί εναντίον των οποίων πολέμησαν, υπό διαφορετική όμως έννοια. Ας τηρήσουμε λοιπόν ενός λεπτού σιγή τιμώντας μαζί τους νεκρούς μας και όλα τα θύματα του πολέμου και των βίαιων καθεστώτων.

Σας ευχαριστώ.