Χαιρετισμός του Πρέσβη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην εκδήλωση μνήμης στο Κομμένο στις 16 Αυγούστου 2008

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,

Αγαπητοί πολίτες του Κομμένου!

Έχει γίνει πλέον παράδοση να συμμετέχει ο γερμανός Πρέσβης ή κάποιο άλλο μέλος της γερμανικής Πρεσβείας Αθηνών στην εκδήλωση μνήμης στο Κομμένο. Και είναι καλό που συμβαίνει αυτό. Δείχνει ότι οι πληγές του παρελθόντος αρχίζουν να επουλώνονται και ότι είμαστε σε θέση να κάνουμε κάτι μαζί. Το να τιμούμε μαζί τους νεκρούς είναι κάτι ιδιαίτερα δύσκολο. Διότι οι νεκροί ανήκουν στους συγγενείς τους και στην κοινότητα του χωριού και είναι κατανοητό να μην επιθυμεί κανείς εκεί την παρουσία ενός ξένου, ακόμα δε λιγότερο ενός εκπροσώπου των θυτών.

Γι αυτό εκτιμώ ακόμα περισσότερο το γεγονός ότι μας καλείτε τακτικά.

Αυτό που συνέβη εδώ πριν από εξηνταπέντε χρόνια ήταν ένα φρικώδες, αδικαιολόγητο, παράλογο έγκλημα. Και δεν μπορεί κανείς να πει ότι έτσι είναι ο πόλεμος. Το έγκλημα αυτό ήταν τότε -όπως και τώρα- τόσο ασύλληπτο, που οι απόγονοι των θυτών έκλειναν για πολύ καιρό τα μάτια τους μπροστά του. Μόλις φέτος εκδόθηκε το βιβλίο «Αιματοβαμμένο Εντελβάις»του Hermann Frank Meyer, ενός ανθρώπου, του οποίου ο πατέρας σκοτώθηκε από αντάρτες στην Ελλάδα. Το βιβλίο αυτό εξιστορεί τα φρικιαστικά εγκλήματα της πρώτης ορεινής μεραρχίας στην Ελλάδα. Στο ντοκυμαντέρ «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη» αποτυπώθηκαν τα εγκλήματα αυτά, αλλά και η μοίρα όσων επέζησαν, με εντυπωσιακό τρόπο από τον κινηματογραφικό φακό.

Χρειάστηκαν όχι μία, αλλά δύο γενεές για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για το παρελθόν σχετικά αμερόληπτα. Εντελώς αμερόληπτα δεν μπορεί κανένας Γερμανός να το κάνει, όπως βέβαια και κανένας από τους συγγενείς των θυμάτων. Σήμερα όμως, εξηνταπέντε χρόνια μετά, μπορούμε ταυτόχρονα με την μνήμη που σφίγγει την καρδιά μας να δούμε τι έχει συμβεί έκτοτε.

Βλέπουμε τις κοινές προσπάθειες για την ανοικοδόμηση στην Ελλάδα και την οικονομική ανάκαμψη στη Γερμανία, βλέπουμε την κοινή συμμετοχή στο ΝΑΤΟ ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς, βλέπουμε τη βούληση και τη δράση για μια ενιαία Ευρώπη, στα πλαίσια της οποίας τα εθνικιστικά ανακλαστικά ξεθωριάζουν και σμιλεύεται μια ευρωπαϊκή ταυτότητα, και βλέπουμε και μια από κοινού δραστηριοποίηση για το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Βρισκόμαστε πάλι σε μια κοινή συνισταμένη, όσον αφορά το παρόν και το μέλλον. Όσον αφορά το παρελθόν, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.

Και αυτό το οφείλουμε κατά κύριο λόγο «στη μεγάλη καρδιά των Ελλήνων», όπως μου είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Παπούλιας κατά την πρώτη μας συνάντηση πριν από τρία χρόνια. Και ένα δείγμα αυτής είναι η εγκαρδιότητα με την οποία με υποδεχτήκατε εδώ σήμερα και για την οποία σας ευχαριστώ θερμά.