Προσφώνηση του Πρέσβη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην εκδήλωση μνήμης της Μουσιωτίτσας στις 30.10.2007
Μεγέθυνση εικόνας
Πρέσβης Δρ Wolfgang Schultheiss
Κύριε Δήμαρχε,
αγαπητοί πολίτες της Μουσιωτίτσας,
αγαπητοί προσκεκλημένοι από το Wolfratshausen,
κυρίες και κύριοι!
Ήρθα εδώ μαζί με μια ομάδα μαθητών από τη Γερμανία για να τιμήσουμε τις γυναίκες, τα παιδιά και τους άντρες, οι οποίοι σκοτώθηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.
Αυτό που συνέβη τότε, πριν από 64 χρόνια, είναι γι’ αυτούς τους νέους ανθρώπους ακόμη πιο ακατανόητο απ΄ ότι για μένα. Γεννήθηκα τις τελευταίες ημέρες του πολέμου και φυσικά γονείς, θείοι και δάσκαλοι διηγούνταν ιστορίες από τον πόλεμο, από τη ζωή στη Γερμανία του Hitler και από τη μεταπολεμική εποχή, την οποία κι εγώ έζησα.
Στο σχολείο ήρθαμε αντιμέτωποι και με το Ολοκαύτωμα, δηλαδή την εξόντωση των Εβραίων, και φυσικά είχαμε πολλές ερωτήσεις για τους γονείς μας. Για εγκλήματα του γερμανικού στρατού δεν είχαμε ακούσει ποτέ, ούτε για εκτελέσεις ανταρτών και ομήρων, και ακόμη λιγότερο για εκτελέσεις αμάχων. Η Oradour και το Lidice ήταν γνωστά σαν τόποι σφαγών, φαινόταν όμως να αποτελούν την εξαίρεση.
Πολύ αργότερα, και λόγω της υπηρεσιακής μου ενασχόλησης με το αντικείμενο, έμαθα πόσα εγκλήματα είχαν διαπραχθεί από τον γερμανικό στρατό στην Ιταλία, αλλά προ πάντων στην Ελλάδα. Και παρόλον ότι επισκέφθηκα με τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο Rau το Marzabotto και τα Καλάβρυτα και ο γερμανικός τύπος αναφέρθηκε σ’ αυτό το ζήτημα, τα εγκλήματα πολέμου είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστα στον γερμανικό πληθυσμό.
Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία το γεγονός ότι εδώ, στην τελετή μνήμης για τα θύματα της Μουσιωτίτσας, τις γυναίκες και τα παιδιά, τα οποία σημειώνω ήταν νεότερα σε ηλικία από τους γερμανούς προσκεκλημένους, βρίσκονται μαζί μας νέοι Γερμανοί.
Η μεγάλη σημασία δεν έγκειται στο ότι θέλουμε να τους δημιουργήσουμε τύψεις, αφού φυσικά δεν φέρουν καμία προσωπική ευθύνη. Έχει μεγάλη σημασία όμως να τους δείξουμε που οδηγούν τα δικτατορικά καθεστώτα, που οδηγεί η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και που οδηγεί ο πόλεμος και η συνυφασμένη με αυτόν αποκτήνωση και ωμότητα. Εμείς οι Γερμανοί έχουμε κάθε λόγο να δραστηριοποιούμαστε – οπουδήποτε μπορούμε – ώστε να σταματήσουν οι πόλεμοι, η καταπίεση και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και προπάντων είναι σημαντική η δική μας, των Γερμανών, σημερινή παρουσία εδώ, για να δείξουμε σ’ Εσάς, τους απογόνους των θυμάτων της Μουσιωτίτσας, ότι πενθούμε μαζί σας, ότι δεν προσπαθούμε να διαστρεβλώσουμε το παρελθόν και ότι προσπαθούμε να διδαχθούμε από αυτό. Όταν σ΄ αυτό συμμετέχουν νέοι άνθρωποι, τότε θα επιτύχουμε να οικοδομήσουμε μια ειρηνική Ευρώπη, στην οποία θα μπορούμε να ζούμε ευτυχισμένοι και απαλλαγμένοι από φόβους και πόνο.
Σας ευχαριστώ.
