Ομιλία του Πρέσβη Δρα Wolfgang Schultheiss και του Γενικού Πρόξενου κύριου Norbert Nadolski στα εγκαίνια της Έκθεσης «Έλληνες Καλλιτέχνες στην Ακαδημία του Μονάχου τον 19ο και 20ο Αιώνα» στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Θεσσαλονίκης
Μεγέθυνση εικόνας
"Greek Artists at the Academy of Munich, 19th - 20th century"
Ομιλία του Πρέσβη Δρα Wolfgang Schultheiss
Με μεγάλη μου χαρά συνεγκαινιάζω σήμερα την Έκθεση «Έλληνες Καλλιτέχνες στην Ακαδημία του Μονάχου τον 19ο και 20ο Αιώνα». Ως γνήσιος Βαυαρός, που γεννήθηκε όχι πολύ μακριά από το Μόναχο, αισθάνομαι ότι έχω έναν ιδιαίτερο δεσμό με τη θεματική της έκθεσης. Αλλά ίσως αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι είχαμε στην οικογένεια μας αρκετούς ερασιτέχνες ζωγράφους – εγώ δυστυχώς δεν συγκαταλέγομαι μεταξύ αυτών – και καμιά φορά αναρωτιέμαι, εάν κάποιος από αυτούς γνώριζε τον έναν ή τον άλλον Έλληνα ζωγράφο της έκθεσης.
Επίσης είμαι και λόγω του αξιώματός μου ως Πρέσβης υπερήφανος για τους Βαυαρούς. Η συμβολή του Βασιλιά Όθωνα στην ανάπτυξη του νέου ελληνικού κράτους, ακόμη και ο φιλέλληνας πατέρας του, ήταν σημαδιακά για το τότε νεότευκτο κράτος. Η σχέση που άρχισε τότε να οικοδομείται μεταξύ των δύο χωρών και των λαών μας διατηρήθηκε παρά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και τη φρικτή εμπειρία της περιόδου της κατοχής. Δεν ήταν μονάχα η ζωγραφική. Ήταν και η αρχιτεκτονική, το κοινό Αστικό Δίκαιο, που υπήρξαν αιτία για ζωηρές ακαδημαϊκές συζητήσεις και ανταλλαγές, υπήρχε ήδη από νωρίς το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο με Διευθυντή τον Dörpfeld, ενώ οι Γερμανικές Σχολές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη λειτουργούν εδώ και πάνω από 100 χρόνια.
Ο πολιτιστικός αυτός σύνδεσμος, τον οποίο διατηρούμε και συνεχίζουμε, αποτελεί ένα αξιόπιστο θεμέλιο για τη φιλίας μας. Πήρε νέα ώθηση και δύναμη από το μεγάλο αριθμό Ελλήνων που έζησαν, εργάστηκαν και σπούδασαν ή βρήκαν πολιτικό άσυλο, μετά τη δεκαετία του ‘50 στη χώρα μας και από τους οποίους πολλοί μετά την επιστροφή τους ζουν εδώ, στη Βόρεια Ελλάδα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία η Ελλάδα ανήκει εδώ και 25 χρόνια, συνετέλεσε ώστε να έρθουν οι δύο χώρες και από πολιτικής και από οικονομικής πλευράς πιο κοντά. Δεν αισθανόμαστε πλέον Φιλέλληνες ή Γερμανόφιλοι αλλά Ευρωπαίοι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξεχνάμε ή αρνούμαστε τις ρίζες μας. Και οι δύο χώρες μας επιθυμούν και τάσσονται υπέρ της περαιτέρω ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, πράγμα που αποδεικνύουν καθημερινά στην πολιτική σκηνή. Βρισκόμαστε στο ίδιο στρατόπεδο.
Τη αρχή αυτής της μακράς πορείας σήμανε ο Φιλελληνισμός, ο οποίος προέκυψε από τον ενθουσιασμό για την αρχαία ελληνική τέχνη, την ελληνική φιλοσοφία και τις αξίες που αυτή προήγαγε και οι οποίες αποτελούν σήμερα τις αξίες της Ευρώπης.
Έτσι αυτή η έκθεση οδηγεί, αν και μέσα από διακεκομμένα μονοπάτια, στην αίσθηση της κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης, της συνείδησης που έχουν οι λαοί μας σήμερα.
Μεγέθυνση εικόνας
Lempesis Polychronis,"Girl with pigeons" Gallery E. Averof and George Iakovides,"Child concert" National Gallery - Alexander Soutzos Museum
Χαιρετισμός του Γενικού Πρόξενου κύριου Norbert Nadolski
Τα εγκαίνια της έκθεσης για τη Σχολή του Μονάχου είναι ένα ιδιαίτερο γεγονός στην επαγγελματική μου σταδιοδρομία των 25 και πλέον ετών. Το εγχείρημα προέκυψε αργά-αργά και είναι αποτέλεσμα σχέσεων φιλίας και έντονων συζητήσεων σε μια ατμόσφαιρα όπου κυριαρχούν η μεγάλη αγάπη για τον ελληνικό και το γερμανικό πολιτισμό. Η χαρά μου για την επιτυχημένη πορεία της πραγματοποίησης της έκθεσης ξυπνάει μέσα μου μια αίσθηση μεγάλης ευγνωμοσύνης: προς τους διοργανωτές, τους συμμετέχοντες στην οργάνωση της έκθεσης και τους σπόνσορες. Τα ονόματά όλων θα τα βρείτε στον κατάλογο της έκθεσης.
Η Ελλάδα και η Γερμανία είναι βασικές χώρες στην Ε.Ε.. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι η πολυμορφία του ευρωπαϊκού πολιτισμού μπορεί να διατηρηθεί και να εξελιχθεί στο μέλλον μόνο με μια ολοκληρωμένη προβολή προς τα έξω. Η κοινή δράση προς τα έξω προϋποθέτει ωστόσο την έστω και εν μέρει ταύτιση συνειδήσεων πέραν των κοινών ιστορικών και προ πάντων πολιτιστικών καταβολών. Θα ήταν ωραίο εάν η έκθεση συνέβαλε λίγο προς αυτή την κατεύθυνση.
Περιδιαβαίνοντας την έκθεση θα σας προκαλέσει εντύπωση η ποικιλία του ύφους και των θεμάτων. Εγώ έχω μια ιδιαίτερη προτίμηση στις ανθρώπινες φιγούρες: τον ψαρά, τον μοναχό, τα παιδιά στο κονσέρτο. Είναι μεν πρόσωπα μιας άλλης εποχής, της εποχής πριν την τηλεόραση, αλλά μας μοιάζουνε παρόλα αυτά στην έκφραση τόσο πολύ, που αντικατοπτρίζουν την στενή προσωπική, ιδιαίτερη σχέση των γενεών στην Ευρώπη μέσα από τους αιώνες.
Καλή διασκέδαση στην επίσκεψη της έκθεσης!
Website: http://web.auth.gr/teloglion/
