Πρόσωπο του μήνα
Καλωσορίσατε στην νέα στήλη «Πρόσωπο του μήνα»! Εδώ παρουσιάζονται κάθε μήνα σημαντικά πρόσωπα που έχουν ξεχωριστούς δεσμούς με τη Γερμανία και την Ελλάδα. Θέλετε κι εσείς να γίνετε «Πρόσωπο του μήνα»; Γράψτε μας!
Πέτρος Μάρκαρης
Ο Πέτρος Μάρκαρης γεννήθηκε το 1937 στην Κωνσταντινούπολη και είναι θεατρικός συγγραφέας, δημιουργός μίας εκ των δημοφιλέστερων ελληνικών τηλεοπτικών σειρών, συνεργάτης του Θεόδωρου Αγγελόπουλου (σκηνοθέτη των ταινιών «Ο Μελισσοκόμος», «Το βλέμμα του Οδυσσέα» κλπ) και μεταφραστής γερμανών δραματουργών, όπως ο Μπρεχτ και ο Γκαίτε – τελευταία μετέφερε τον «Φάουστ» I και II με τη μορφή στίχων στα ελληνικά. Ξεκίνησε τη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων στα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Τα μυθιστορήματά του με πρωταγωνιστή τον αστυνομικό επιθεωρητή Κώστα Χαρίτο και κοινωνικοπολιτικές αναφορές είναι πολύ δημοφιλή στη Γερμανία και συχνά γίνεται αναφορά σε αυτά, όταν γίνεται λόγος για τον Wallander, τον Montalbano και τον Brunetti. Ο Πέτρος Μάρκαρης σπούδασε στην Αυστρία και τη Γερμανία και ζει σήμερα στην Αθήνα.
Το 2005 ο Πέτρος Μάρκαρης βραβεύτηκε για το έργο του «Live» με το γερμανικό Βραβείο Αστυνομικών Μυθιστορημάτων στην κατηγορία «Διεθνής Λογοτεχνία». Πρόσφατα, τον Δεκέμβριο του 2011, έλαβε για το συνολικό του έργο το βραβείο «Raymond Chandler» στο ιταλικό φεστιβάλ κινηματογράφου και λογοτεχνίας «Courmayeur Noir in Festival».
Ο Πέτρος Μάρκαρης πρόσφατα έγραψε στην εφημερίδα «Süddeutsche Zeitung»:
«Τώρα, στην εποχή της κρίσης, καταλαβαίνει κανείς, πόσο απουσιάζει η κατανόηση για την πολιτισμική διαφορετικότητα. Οι Έλληνες διατηρούσαν στενή σχέση με τους Γερμανούς στα χρόνια της ευρωπαϊκής ανάπτυξης. Τώρα είναι αγανακτισμένοι, επειδή οι Γερμανοί τους συμπεριφέρονται με αλαζονεία.
Και οι Γερμανοί από την πλευρά τους είναι ενοχλημένοι, επειδή οι Έλληνες φίλοι τους τον τελευταίο καιρό τους αντιμετωπίζουν με ψυχρότητα και κρατούν τις αποστάσεις τους. Επειδή εδώ και πολλά χρόνια λειτουργώ κατά μία έννοια ως μεσάζων μεταξύ των Ελλήνων και των Γερμανών, ακούω τα παράπονα και από τις δύο πλευρές.
Τόσο οι Γερμανοί όσο και οι Έλληνες έχουν δίκιο, μόνο που είναι δύσκολο να τους το εξηγήσει κανείς, γιατί και στις δύο πλευρές λείπει η κατανόηση για τις πολιτισμικές καταβολές του άλλου. Κι έτσι δημιουργείται χώρος για προκαταλήψεις και αντιπάθειες. Σφάλλει, όποιος νομίζει ότι η κρίση στην Ευρώπη είναι μόνο οικονομικής φύσεως. Ζούμε και μία κρίση των ευρωπαϊκών αξιών. Η οικονομική κρίση συνέβαλε στο να την αντιληφθούμε.»
(Απόσπασμα από το άρθρο «Η κρίση έχει τον τελευταίο λόγο», που δημοσιεύτηκε στις 26.01.2012 στην εφημερίδα «Süddeutsche Zeitung»)
